Grafit amorficzny Jest powszechnie występującym rodzajem grafitu o słabo uporządkowanej strukturze krystalicznej. Nazywany jest również grafitem czarnym lub bezpostaciowym. Występuj w złożach o dużej (do 90%) zawartościach węgla. Oferowane przez nas gatunki grafitu amorficznego klasyfikowane są wg zawartości węgla i uziarnienia. Uziarnienie określa się w oparciu o analizy jedno lub dwusitowe, w wyniku czego wyróżniamy 7 rodzajów granulacji, z których każda może posiadać zawartość węgla w przedziale 70-90%.

   Grafity typu W 80-45 oraz W 90-45 stosuje się głównie jako węglotwórcze dodatki do mas formierskich i rdzeniowych, powłok odlewniczych i czernideł. Podwyższają odporność termiczną mas formierskich oraz polepszają wybijalność rdzeni. Dzięki niskiej zawartości siarki i azotu nie wpływają na destrukcję powierzchniowych faz odlewów.

   Rozpuszczalność nawęglacza w ciekłym żeliwie jest czynnikiem odgrywającym ważną rolę w procesie zarodkowania i wzrostu grafitu, a w rezultacie dla jakości i parametrów odlewu.
   Spośród wielu hipotez zarodkowania grafitu najmniej wątpliwości budzi zarodkowanie grafitu na cząstkach tej właśnie fazy, tzn. że na wydzieleniach grafitu pierwotnego krystalizuje grafit wtórny i eutektoidalny. Zgodnie ze współczesnym stanem wiedzy o własnościach ciekłego żeliwa wiadomo, że grafit najszybciej krystalizuje na zgrupowanych cząstkach homogenicznych, czyli takich które tuż powyżej temperatury krystalizacji mają nadkrytyczne rozmiary. Są to przede wszystkim cząstki egzogeniczne pochodzące z grafitu zawartego we wsadzie metalowym, stąd też tak ważna jest jego postać wchodząca w skład wsadu stałego. Potwierdzona naukowo hipoteza tzw. dziedziczności grafitu świadczyć może o celowości zastosowania grafitu naturalnego w miejsce innych nawęglaczy.
   W tym celu najbardziej optymalny jest grafit amorficzny W 85-Z. Jego przyswojenie przez ciekłe żeliwo wynosi ok. 86%. Bardzo dobra rozpuszczalność grafitu w żeliwie umożliwia jego stosowanie wraz z wsadem stałym lub na lustro metalu w piecu lub kadzi. Niska zawartość siarki i azotu wpływa korzystnie na proces krystalizacji żeliwa, a w rezultacie na parametry mechaniczne i użytkowe odlewów.