Wszystkie parametry podane są niezależnie dla elektrody i złącza. Złącze jest najbardziej obciążonym elementem układu, zatem musi posiadać znacznie niższą oporność i wyższą wytrzymałość mechaniczną w porównaniu z elektrodą. Wpływ parametrów na jakość elektrod i złączy jest następujący:

• Oporność elektryczna - jej wartość świadczy o jakości i stopniu grafityzacji elektrody. Niższa wartość oznacza mniejsze zużycie energii, mniejsze straty związane z utlenianiem elektrody i wyższy prąd roboczy.
• Wytrzymałość poprzeczna - świadczy o wytrzymałości elektrody na łamanie. Im wyższa wytrzymałość poprzeczna tym mniejsze prawdopodobieństwo złamania lub ukruszenia elektrody w czasie pracy.
• Moduł sprężystości - jego wartość oznacza stopień odporności na deformację pod wpływem siły. Niska wartość modułu powoduje mniejsze naprężenia wewnętrzne w większą odporność na złamania.
• Gęstość pozorna - jest to gęstość bez uwzględnienia porowatości materiału elektrody. Wyższa gęstość świadczy o wyższym stopniu grafityzacji, ale powoduje również wzrost modułu sprężystości i CTE.
• Współczynnik CTE - jego niska wartość świadczy o odporności na gwałtowne zmiany temperatury. Zawartość popiołu - określa zawartość niepożądanych substancji nie węglowych w elektrodzie.

Do łączenia elektrod używa się wyłącznie złącz dwustożkowych, każda elektroda posiada wkręcone z jednej strony złącze w fazie produkcji. Złącze jest najbardziej obciążonym i podatnym na uszkodzenia elementem elektrody. Do produkcji złącz wykorzystuje się materiał o wyższym stopniu grafityzacji i wytrzymałości, ponadto prowadzi się wzmożoną kontrolę zarówno jakości surowca jak i precyzji wykonania oraz tolerancji wymiarów złącza. Najczęściej stosuje się typ złącza 4TPI o skoku gwintu 6,35 mm co daje 4 zwoje na cal, niekiedy stosuje się odmianę złącza typu "L", np. elektrody UHP 457. Do łączenia elektrod UHP standardowo stosuje się złącze z aretacją, ma to na celu ma to na celu wypełnienie szczelin i zwiększenie przewodności elektrycznej na styku elektroda złącze.