Metoda sferoidyzacji polega na wprowadzeniu do żeliwa o określonym składzie chemicznych niewielkich (rzędu 1,4-1,8%) dodatków żelazokrzemomagnezu z innymi pierwiastkami, takimi jak RE, Ca i Al bądź miszmetalu, czyli stopu ceru z innymi pierwiastkami ziem rzadkich tzn. lantanowców o l.at. 59-71. W odróżnieniu od innych oferowanych na rynku zapraw magnezowych, zaprawy z oferty SINOGRAF-u zawierają zwiększoną ilość pierwiastków ziem rzadkich w zależności od zawartości magnezu w zaprawie, a więc i w zależności od jej procentowego udziału w stosunku do masy obrabianego żeliwa. Wprowadzenie tych dodatków powoduje w odróżnieniu od innych zapraw lepsze oczyszczenie i odgazowanie ciekłego żeliwa oraz radykalne zmniejszenie zawartości siarki i tlenu utrudniających krystalizację grafitu kulkowego.

      Zwiększona zawartość w zaprawie pierwiastków ziem rzadkich niweluje ponadto szkodliwy wpływ pierwiastków desferoidyzujących takich, jak Pb, Te, Bi, Sb, Sn, Al oraz eliminuje możliwość powstawania zabieleń w cienkich przekrojach odlewów. Pierwiastki te dodatkowo zwiększają ilość zarodków grafitu w żeliwie, rozdrabniają wydzielenia ziaren eutektycznych (struktury) przez co polepszają własności mechaniczne i technologiczne odlewów. Skład chemiczny żeliwa wyjściowego do sferoidyzacji w przypadku zapraw zawierajacych zwiększoną ilość metali ziem rzadkich może być dobierany swobodniej, niż przy stosowaniu zapraw czysto magnezowych, a więc umożliwia stosowanie bardziej zanieczyszczonego wsadu, lub zmniejszenie udziału surówki specjalnej, nawet do całkowitego jej wyeliminowania ze wsadu. W rezultacie zabiegu sferoidyzacji powiększa się także napięcie powierzchniowe ciekłego żeliwa. Po efekcie sferoidyzowania uzyskujemy strukturę żeliwa białego, dlatego też po tym zabiegu wymagany jest proces modyfikowania żeliwa. Nowością naszych zapraw jest możliwość dostawy zapraw magnezowych zawierających dodatkowo bar, a więc pierwiastek silnie modyfikujący żeliwo. Dzięki temu podczas zabiegu sferoidyzacji następuje już wstępne modyfikowanie żeliwa, skutkiem czego uzyskuje się lepszy efekt modyfikacji oraz ogranicza się zużycie modyfikatora.

      Zaletą stosowania zapraw magnezowych jest łagodniejszy niż w przypadku czystego magnezu przebieg reakcji wywiązujących sie w ciekłym metalu po wprowadzeniu do niego magnezu, przy czym intensywność efektu tych reakcji maleje w miarę zmniejszenia ilości magnezu w zaprawie, a zwiększenia zawartości wapnia i równocześnie zwiększa sie stopień przyswojenia magnezu przez żeliwo. Wadą procesu jest znaczny spadek temperatury ciekłego metalu. Mimo, że zasadniczym zadaniem zapraw jest doprowadzenie do krystalizacji grafitu kulkowego, to jednak poszczególne sferoidyzatory różnią się między sobą pod względem efektów, które są zwykle następstwem zabiegu modyfikacji, a przede wszystkim pod względem wpływu na skłonność żeliwa do zabieleń i na liczbę sferoidów grafitu w jednostce objętości. Zawartość poszczególnych pierwiastków w naszej zaprawie jest tak dobrana, aby umożliwić maksymalną ilość wydzieleń sferoidów, a także możliwość otrzymania bezpośrednio w stanie lanym struktury ferrytycznej. Wapń jest pomocny przy kontrolowaniu szybkości reakcji magnezu podczas obróbki, natomiast niska zawartość aluminium pozwala zminimalizować problemy nakłuć w formach wilgotnych.